Op schoolbezoek in Handoi

De weg naar school is voor Laotiaanse kinderen bezaaid met hindernissen. De taalbarrière is niet de enige drempel die ze ondervinden. Een verslag van onze programmamedewerker Sven Rooms.

 

Laos, een arm land vol contrasten

Een reis door de provincie Bokeo bevestigt de reputatie van Laos als één van de armste landen in de regio. Mijn veldbezoek brengt ons naar Pha Oudom, zo’n 3 uur verwijderd van Hoeysay, de provinciehoofdstad. Plan België ondersteunt er sinds juli 2009 een driejarig onderwijsproject, in samenwerking met Plan Laos.

Niet ver van Pha Oudom ligt het dorp Handoi, dat nog maar 3 jaar bestaat. Handoi ontstond uit een resettlement van etnische minderheden die tot 3 jaar geleden in een afgelegen bergstreek woonden. Zij leefden er vooral van de opiumteelt.

Barre leeromstandigheden

 

 

 

 

 

 

 

De school die we bezoeken, ligt net buiten Handoi. Het ‘gebouw’ bestaat uit een open paalconstructie met een rieten dak, wat je goed kan vergelijken met scholen in West-Afrika. De school is in 2 stukken ingedeeld: de kinderen van de 1ste graad zitten in het ene deel, terwijl de 2de en de 3e graad het andere deel innemen.

In de school is er geen latrine noch drinkbaar water beschikbaar. De leeromstandigheden zijn dus verre van optimaal, zowel voor de kinderen als voor de leerkrachten. Kinderen die na de 3de graad willen verder studeren, moeten naar een andere school, zo’n 3 km verderop.

Schooluitval & zittenblijven

De hoge schooluitval én het hoge aantal zittenblijvers (in de 1ste graad) zijn af te leiden uit de inschrijvingscijfers. Terwijl de 1ste graad nog 41 kinderen telt, zakt het aantal tot 21  in de 2de graad en 16 in de 3de graad. Bij ons bezoek valt ook op dat niet alle ingeschreven
kinderen aanwezig zijn.

Noodzaak aan gemeenschappelijke taal

 

 

 

 

 

 

Kinderen van drie etnische groepen lopen hier school: de Lao, Lamet en Hmong. Die gemengde etnische samenstelling op school zou het aanleren van de Laotiaanse taal bevorderen. De leerlingen kunnen immers enkel met elkaar communiceren door een gemeenschappelijke taal aan te leren. Zo wordt het spreken van Lao ook niet enkel beperkt tot binnen de klasmuren.

De leerkracht van de 1ste graad toont prenten van dieren en voorwerpen aan de leerlingen. De kinderen drukken in hun eigen taal uit wat de leerkracht toont en de leerkracht geeft dan de correcte vertaling naar het Lao. Een goede methode om kinderen Lao aan te leren! Dit feit illustreert wel dat deze kinderen pas in het 1ste leerjaar Lao aanleren. Zo lopen ze meteen een achterstand op t.o.v. Lao kinderen in het zuiden van het land. Er is ook niet genoeg lesmateriaal voorhanden: niet alle kinderen beschikken over een leerboek. Voor 41 leerlingen tellen we slechts 15 leerboeken.

 

 

 

 

 

 

 

In de 2de en 3de graad wordt enkel Lao gesproken: een bewijs dat het aanleren van de Lao-taal vlot verloopt. We weten wel niet in welke mate kinderen blijven zittten of de school opgeven omdat ze de taal niet onder de knie krijgen.

Onderwijs, een blijvende prioriteit

De leerkrachten krijgen een salaris van 1,7 miljoen Kip (ongeveer $ 200) per 3 maanden. Wie voor 3 graden tegelijk instaat of in een afgelegen streek lesgeeft, kan rekenen op een hoger salaris. We vernemen dat de uitbetaling van de lonen vlot verlopen. De overheid neemt dit aspect van haar educatiebeleid dus wel ter harte.

Niettemin leggen de armoede van de inwoners, de taalbarrière en de gebrekkige schoolinfrastructuur een zware hypotheek op de kwaliteit van het onderwijs in deze afgelegen provincie in Laos.