Plan Ouder Nathalie C.

Andere Plan Ouders

Plan Ouder Edgar V.

Edgar Vrancken uit Beringen bracht in april 2008 samen met twee vrienden een bezoek aan zijn Plan Kind in Paraguay. Een getuigenis.

Lees meer

Monica, een tienermoeder met stalen zenuwen

Monica uit El Salvador raakte op 15-jarige leeftijd zwanger; een heel moeilijke situatie voor een meisje van haar leeftijd. Dankzij Plan heeft ze haar rechten leren kennen.

Lees meer

Wat voorafging...

Ongeveer een jaar geleden, in reactie op een kaartje van een ‘exotische’ bestemming, kreeg ik een schattig briefje van Triyanti: "We are happy to receive your letter and had read about your travelling to Rumania, Finland and planning to Germany. We never travel like you and impossible to do that. If you have time, could you visit our country, especially my village?"
Een simpele vraag, en ja, het is eigenlijk wel mogelijk, dus welk excuus heb ik om niet te gaan? Vandaag, oktober 2009, een jaar later … Ik wuif nog even zenuwachtig naar mijn medereizigers van Joker. En dan, dan rij ik weg in de jeep van Plan. 4 vluchten, 20 uren vliegtijd, 3 dagen reistijd en een lange periode koortsachtige planning komen tot voltooiing.

Plan Indonesië

Allereerst naar het Plan-kantoor. Plan is sinds 1999 actief in Indonesie. Sinds 2006 is de ngo
ook werkzaam in het dorp Nangahale, waar mijn Plan Kind woont. Ik besef dat ik ‘Plan Ouder van het eerste uur’ ben en voel een misplaatst tikje trots opkomen. Een slideshow loopt ondertussen mijn zenuwachtig oog voorbij: van 15 dorpen in het begin naar 39 vandaag. Van dorpen aangewezen door de
overheid naar een situatie vandaag waar dorpen zelf Plan contacteren om in het programma te stappen.

Na deze inleiding in het kantoor haal ik samen met de Plan-medewerker nog enkele attenties voor de plaatselijke school, de kleuterschool en de ouders van mijn Plan Kind. Gepakt en gezakt de jeep in voor ‘le moment suprême’: bezoek aan het dorp. Mijn Plan Kind Triyanti woont in één van de beter bereikbare dorpen, het is in 1 uur met de auto bereikbaar. Het dorp met ongeveer 2.500 inwoners (700-tal gezinnen) telt 3 lagere scholen (zowel katholieke als islamitische).

Op schoolbezoek

Onze eerste stop is bij het schoolhoofd van Triyanti’s school. Zodra ik uit de auto spring, word ik omzwermd door kinderen. Ik blijk de tweede Plan Ouder ooit te zijn die het dorp bezoekt. De rest van de dag volgen vele nieuwsgierige oogjes mij op de voet. We praten even met het schoolhoofd over de organisatie van de school en de Plan-projecten. De school telt 128 kinderen in 6 klasgroepen, in slechts 5 lokalen. Sportmateriaal en meubilair zijn door Plan gesponsord. Daarnaast ondersteunt Plan ook projecten over gezondheid en hygiëne.

Dan gaan we door naar de 6de klas … Een beetje verdoken in een hoekje op de 1ste rij zit Triyanti heel verlegen te kijken tussen joelende vriendinnetjes. Ik heb met haar te doen als ze vooraan in de klas naast mij moet komen staan. Plan-medewerker Oktavianus, mijn tolk van dienst, legt uit wie ik ben en nodigt dan de klas uit om mij vragen te stellen.
Een paar dappere vingertjes gaan omhoog om dan toch weer in zenuwachtig gegiechel en gestotter te vallen als ze hun vraag mogen stellen. Mijn schoolkennis van België wordt danig op de proef gesteld (of hoe beantwoordt men de vraag “welk soort research er in ons land zoal gedaan wordt?”).

Het volgende klaslokaal (4de en 5de studiejaar) biedt gelukkig meer houvast. Ik zie achteraan een wereldkaart hangen en vraag in een spontane ingeving die naar voraan te brengen om België en mijn hele reistraject te kunnen tonen. De kinderen zijn onder de indruk. Maar ikzelf nog meer als ze voorstellen een liedje te zingen en allemaal rond mij komen staan. Triyanti staat er nog steeds wat verlegen bij.

Op weg naar de kleuterschool lopen we even het ‘gemeentehuis’binnen. Een blik op het stadsplan toont Nangahale als zeer georganiseerd dorp. Het is grotendeels ontstaan na de migratie van de bevolking bij de aardbeving in 1993. Merkwaardig genoeg kennen wij wel de recentere tsunami, terwijl de plaatselijke bevolking veel meer refereert naar de aardbeving in 1993. Verderop illustreren drie knusse kleuterklassen met veel speelmateriaal en een aantal latrines in aanbouw het werk dat Plan hier realiseert.

Thuis bij de familie van mijn Plan Kind

Na dit officiële deel van het bezoek volgt weer een spannend moment: voor de lunch ben ik uitgenodigd bij Triyanti’s familie. Sandalen uit, handjes schudden en voor ik het besef zit ik te keuvelen met de familie van mijn Plan Kind. Dit alles onder het wakende oog van de vele kinderen die hun hoofd door de open ramen wurmen en de buren en familieleden die vanuit de keuken toekijken.

Plan-medewerker Oktavianus gebruikt mijn reisverhaal om het ijs te breken. Hij wijst me ook op de foto’s die aan de muur hangen: foto’s die ik bij vroegere brieven meegestuurd heb. Het beeld van mijn zus en mij in een hondenslee in een zwaar ondergesneeuwd Lapland oogt surrealistisch in de tropische hitte waar we die dag allemaal onder zuchten. In een stil moment geef ik de kinderen de kleine attenties. Iedereen is uiterst geïntrigeerd door enkele kleine, zelf in te kleuren, puzzeltjes. Het concept puzzel blijkt hen totaal onbekend te zijn. 

De conversatie is nu goed op gang en we discussiëren over de methode van visvangst die Triyanti’s vader toepast. Hij blijkt geen eigen boot te hebben, maar het vismateriaal wordt spontaan door een aanwezige vriend gehaald om aan mij te tonen: in essentie een lange nylon kabel, gewikkeld rond een groot plastic vat, met een pluimachtig vishaakje aan het eind.
De visvangst vindt plaats aan een andere kant van het eiland, waardoor Triyanti’s vader vaak meerdere dagen of weken weg is van zijn familie. Ik voel mij vereerd dat hij zijn thuiskomst rond mijn bezoek heeft gepland en excuseer mij voor het feit dat hij nu vandaag geen vis kan vangen. Een vis die trouwens heerlijk smaakt!

Ontroerend afscheid

Mijn bezoek loopt dan stilaan ten einde, ik bedank hartelijk voor hun ontvangst. Het handen schudden wordt vervangen door een hartelijke omhelzing en Triyanti begeleidt mij nog tot aan de jeep. Als ik een laatste keer wuif naar Triyanti, overvallen
de emoties mij. Het einde van een zeldzaam zinvolle dag.

Bedankt Alketa van Plan België voor de hulp bij de voorbereiding.
Bedankt Oktavianus (Plan Sikka) voor de begeleiding.
Dit was een onwaarschijnlijk diepgaande ontmoeting tussen culturen.