Plan Ouders Marc en Conny Van Gool trokken naar Noord-Vietnam. Lees hun relaas van de ontroerende kennismaking met hun Plan Kind Thi Dieu.
Lees meerMonica, een tienermoeder met stalen zenuwen
Monica uit El Salvador raakte op 15-jarige leeftijd zwanger; een heel moeilijke situatie voor een meisje van haar leeftijd. Dankzij Plan heeft ze haar rechten leren kennen.
Andere Plan Ouders
Plan Ouders Van Gool
Plan Ouder Lies C.
Eind december 2010 bezocht Plan Ouder Lies Corneillie haar Plan Kind Aminata in Mali. Ze danste en zong, en ze ontmoette haar Plan Kind, haar familie en haar leerkrachten. Lies vertelt over haar boeiende reis naar Mali.
Monica is 17 jaar. Door haar zwangerschap twee jaar geleden werd ze meer dan ooit in haar leefomgeving geconfronteerd met een gebrek aan bescherming voor jongeren, vooral voor meisjes.
Dankzij Plan heeft ze haar rechten leren kennen en nu zet Monica zich in om de mentaliteit in haar gemeenschap te veranderen. Wij hadden een gesprek met haar.
Plan: Monica, ken jij je rechten op het vlak van bescherming?
Monica: Ja. Ik heb geleerd dat artikel 17 van het Kinderrechtenverdrag zegt dat alle kinderen, jongens en meisjes, recht hebben op bescherming tegen misbruik en alle vormen van mentaal of lichamelijk geweld.
Plan: Gebeurt het vaak dat deze rechten in jouw omgeving worden geschonden?
Monica: Iedere dag. Dat begint vaak al thuis. Dochters worden door hun vader of stiefvader misbruikt. De moeder weet ervan, maar durft niks te zeggen. In onze gemeenschap zijn mannen superieur aan vrouwen, weet je. Kinderen zijn dus zelfs niet beschermd tegen hun eigen ouders.
Plan: kunnen kinderen ergens anders bescherming zoeken?
Monica: Niet echt. Als meisje de bus nemen of op straat lopen, is een hel. Je wordt betast, lastig gevallen, bekeken. De mannen die ons aanspreken, zijn vaak twee keer zo oud als wij. Als we ermee naar de politie gaan, worden we uitgelachen. In El Salvador is dit heel normaal. Erger nog, de politiemannen zijn soms de eersten die ons lastigvallen.
Plan: je kunt dus enkel op jezelf rekenen?
Monica: Ja, maar dan nog. Soms kan dat niet eens. Een meisje dat zich bijvoorbeeld wil beschermen tegen HIV/AIDS en een condoom wil gebruiken, heeft meteen een slechte reputatie. Je bent dan zogezegd een slet, een gemakkelijk meisje. We krijgen onvoldoende informatie over contraceptie. Meisjes lopen
geslachtsziekten op of zijn al heel vroeg zwanger.
Plan: je bent zelf heel jong moeder geworden...
Monica: Ja, en dat was zeker niet gemakkelijk. In mijn familie, mijn gemeenschap of op school heeft niemand mij gesteund. Hun houding zegt veel over de mentaliteit in El Salvador. Ik was 15 jaar. Op mijn school werd ik gediscrimineerd. Ondanks mijn goede punten wilden ze me van school sturen, want ik was een slecht voorbeeld voor de andere meisjes. De vader van mijn kind werd echter niks verweten, alsof hij niet verantwoordelijk was! Niemand heeft hem gevraagd van school te gaan, niemand heeft hem uitgescholden of gekleineerd. Zijn familie heeft hem gesteund, de mijne niet. Meisjes krijgen het
echt veel zwaarder te verduren dan jongens. Jongens worden niet geconfronteerd met dezelfde problemen als ze seksuele betrekkingen hebben gehad.
Plan: was jouw familie er voor jou tijdens je zwangerschap?
Monica: Niet echt. Sinds mijn 9de zorg ik voor mijn twee jongere broers en een neef. Op mijn 11de kwamen daar nog een nichtje en een neefje bij. Ik was dus verantwoordelijk voor vijf kinderen terwijl ik zelf nog een kind was. Iedereen vindt dat normaal. Dat is de rol van een meisje: voor de familie zorgen.
Plan: hoe ziet een typische dag er voor jou uit?
Monica: Mijn baby is nu iets ouder dan een jaar. Ik sta op om kwart voor vijf om het water voor zijn papflessen te koken. Daarna zet ik koffie en kook ik voor iedereen voordat ik naar school ga. Ik breng mijn kind rond zes uur naar mijn schoonmoeder en mijn lessen beginnen om 6.50 uur. Op de terugweg, rond halfzeven ‘s avonds, haal ik mijn zoon op, ik voed hem en speel met hem. Dan moet ik eten klaarmaken en het huishouden doen. Ik leg de kleine rond negen uur in bed en dan ga ik studeren. Normaal ga ik om elf uur naar bed, maar als ik het heel erg druk heb, ben ik tot lang na middernacht bezig.
Plan: heeft Plan je kunnen helpen?
Monica: Natuurlijk. Plan heeft me de bescherming gegeven die ik nodig had. Zij hebben mij niet veroordeeld. Ze hebben gekeken naar wat ik kon en mij aanvaard zoals ik ben. Met Plan heb ik verschillende opleidingen gevolgd, onder andere over HIV/AIDS en over een cultuur zonder geweld. Ik heb geleerd mijn problemen aan te pakken en zelfvertrouwen te hebben. Ik heb recht op een betere toekomst. Ik heb voor mezelf en mijn zoon een aantal doelen gesteld en ik weet dat ik die enkel kan halen als ik mijn studies afmaak. Als alles goed gaat, heb ik volgend jaar mijn middelbaar schooldiploma. Daarna hoop ik
aan de universiteit verder te kunnen studeren. Tenminste als ik een beurs kan krijgen, zoals nu. Omdat ik een kind heb, zie ik de dingen anders. Ik moet aan hem denken en ik wil dat hij een goed leven krijgt. Ik wil dat hij in zijn leven de kansen krijgt die hij verdient, zodat hij de hoop niet verliest.
Plan: Ben je opgelucht dat je een zoon hebt in plaats van een dochter?
Monica: Ik ben niet naïef: ik weet dat de zaken anders waren gelopen als het een meisje was geweest. De vader van de papa van mijn kindje heeft heel duidelijk gezegd dat hij ons niet gesteund zou hebben als ik een meisje op de wereld had gezet.
