Plan Ouder Elke H.

Andere Plan Ouders

Plan Ouders Rob en Anke

Rob en Anke wisselden jarenlang brieven uit met de familie van hun Plan Kind Hien. Dit voorjaar kwam het eindelijk tot een ontmoeting tussen de rijstvelden in Vietnam.

Lees meer

Plan Ouder Edgar V.

Edgar Vrancken uit Beringen bracht in april 2008 samen met twee vrienden een bezoek aan zijn Plan Kind in Paraguay. Een getuigenis.

Lees meer

Elke bezoekt Plan Ecuador

Het is een warme en zonnige vrijdagochtend in Portoviejo. Dat is de hoofdstad van de laaggelegen kustprovincie Manabí, ten westen van de hoofdstad Quito. We worden aan ons hotel opgepikt door de Plan-jeep. Die voert ons tot bij het het regionale Plan-kantoor: een eenvoudig rijhuis buiten het stadscentrum. Enkel een spandoek verraadt de aanwezigheid van Plan. We krijgen er een korte rondleiding en zien o.m. de postkamer waar briefwisseling van Plan Ouders verdeeld wordt. Een korte video geeft uitleg over de Plan-werking in de regio.

Plan-werking in Manabí

Plan werkt sinds 1994 actief in de provincie Manabí. Haar activiteiten zijn nu gefocust op de 9 armste kantons, waar de basisvoorzieningen meestal al aanwezig zijn. Plan richt zich nu op andere zaken zoals onderwijsverbetering, vaccinatiecampagnes, bewustmaking, participatie van alle betrokken partijen (kinderen, ouders, lokale organisaties en overheden…). Zo worden bijvoorbeeld leerkrachten opgeleid en allerlei workshops georganiseerd.

Op weg naar Noboa

Vanuit het Plan-kantoor rijden we naar de supermarkt. Daar kopen we kleine attenties voor de familie van mijn Plan Kind Kenya. De Plan-begeleider geeft ons nuttige tips: tandpasta, zeep en allerlei voedingswaren. Daarna is het nog een uurtje rijden tot Noboa, de gemeenschap in het kanton 24 de Mayo waar Kenya woont. De weg is in goede staat en nog maar sinds vorig jaar aangelegd. Vroeger duurde het veel langer om er te geraken.

Festival voor kinderrechten

Toevallig is er die ochtend op het centrale plein in Noboa een soort festival aan de gang. Met toespraken en dansen worden kinderrechten in de kijker gezet. De slogan van het festival luidt "el maltrato se vacuna con afecto": "mishandeling kan je inenten met affectie". Het festival wordt meegeorganiseerd door Plan, of wat dacht u! Aan de uniformen merken we dat er veel kinderen uit verschillende scholen aanwezig zijn. Die hebben ook hun families meegebracht.

Ontmoeting met Kenya

Zodra we uit de auto stappen, stapt er een meisje op ons af, omringd door enkele mensen. Ze draagt een wit kleedje, precies een communiekleedje. Dat was mijn Plan Kind dus, Kenya met haar familie! Het zijn mestiezen (= van gemengd Spaans/Indiaanse afkomst). Ze blijken helemaal niet zo schuchter te zijn als bijvoorbeeld de indianen uit het Andesgebergte of het Amazonegebied. Het ijs hoefde niet gebroken te worden: van iedereen krijgen we meteen een zoen! Papa Juan en mama Vicenta hebben vijf dochters, Kenya is met haar 7 jaar de jongste. Een leuke verrassing is dat ook de oudste zus Lucía Verónica erbij is: zij was namelijk mijn vorig Plan Kind. Ze woont sinds kort ergens anders samen met haar man en dochtertje van 4 maanden. 17 jaar is ze, een tienermoeder, maar dat is geen uitzondering in Ecuador.

Bij het festival krijgen we een plaats op de eretribune (lees: stoelen in de schaduw). We worden via de micro welkom geheten en blijven nog wat kijken naar het festiviteiten. Nadat kinderen symbolisch witte ballonnen loslaten, is het tijd om door te gaan.

Bezoek aan de school

We wandelen hand in hand tot bij Kenya's school. Jammer genoeg is er geen les want de andere kinderen zijn op het festival. Toch geeft Kenya’s juf ons een rondleiding. Ze toont ons o.a. de door Plan gebouwde toiletten, het materiaal dat de school van Plan gekregen heeft, en natuurlijk ook Kenya’s klas (waar de stoelen en banken in slechte staat zijn).
Bij het afscheid geven we aan de juf nog een voorraad ballonnen en schrijfgerief. Zij vindt het jammer dat ze vooraf niets wist van ons bezoek, anders had ze zeker gezorgd voor een groot feest. Ik vind het juist goed om te zien hoe het er normaal aan toegaat: zonder dat het ganse dorp gemobiliseerd wordt voor het bezoek van een ‘madrina’.

Bezoek aan Kenya’s familie

Daarna is het tijd om naar het huis van Kenya’s familie te gaan. Kenya en haar jongste zus rijden met ons mee in de Plan-jeep. Het huis ziet er best mooi uit, gemaakt van hout en bamboe. Het is vrij groot met meerdere slaapkamers, een keuken én een eigen latrine (gebouwd door Plan, jawel!). Het belangrijkste dat ontbreekt is stromend water. Aan een muur hangen diploma’s en daarnaast foto’s van o.a. een Belgische Plan Ouder die ze blijkbaar vroeger hadden. Ook een hoek in het teken van het katholieke geloof met afbeeldingen van Jezus mag niet ontbreken. Er staat zelfs een televisie, maar die werkt niet.

Samen lunchen en zwemmen

Mama Vicenta heeft kip met rijst gemaakt voor ons, dus genieten we eerst van de lunch. We krijgen een plaatsje op een bank aan de tafel. De familie doet zoals ze gewoon is en eet op de grond. Na het eten mag Kenya eindelijk weer haar gewone kleren aantrekken. Ze wil ons de rivier tonen waar de familie altijd water haalt. Allen daarheen dus, het is maar een tiental minuutjes stappen. Eenmaal aangekomen springt Kenya met kleren en al in het water, haar zussen en mama volgen. Even later kunnen ook wij niet aan de verleiding weerstaan en gaan mee zwemmen!

Afscheid

Na deze deugddoende duik wandelen we met natte kleren terug naar het huis. Daar overhandigen we onze attenties. Eén ervan is een opblaasbare wereldbol. Daarop toon ik dat Kenia ook een land in Afrika is. Dat wisten ze dus niet, ze hebben de naam gewoon ergens in een krant gevonden! Toeval wil dat Kenia net als Ecuador pal op de evenaar ligt.
En daarna nemen we afscheid... Een unieke ervaring rijker en blij dat we nog eens met onze eigen ogen gezien hebben dat Plan écht werkt!