Getuigenis Vietnam

Vele Vietnamese ouders weten gewoonweg niet hoe ze hun kinderen kunnen opvoeden zonder geweld. Bovendien onderschatten ze de gevolgen ervan. Ouders vergoeilijken geweld als een ‘orde en tucht’-maatregel, ze beschouwen het als een noodzakelijk aspect van de opvoeding.

Telkens als Tran Van De, 68 j., zijn kleinkinderen slaat, doet hij dat uit liefde.

Ik weet dat ik hen pijn doe. Het doet mij ook pijn. Maar het helpt hen om goede burgers te worden. Zo ben ook ik opgevoed als kind. Natuurlijk is dit geen geweld. Ik hou van mijn kleinkinderen. Hoe zou ik hen dan geweld kunnen aandoen?

Ouders in Vietnam vertellen vaak gelijkaardige verhalen. Moeder Hong vertelt:

Toen ik jong was, kreeg ik vaak meppen van mijn ouders. ik doe dus hetzelfde met mijn kinderen, omdat ik denk dat dit goed is voor hun opvoeding

Ook vader Ngoc zit in eenzelfde situatie, maar hij beseft dat het misschien toch niet de beste manier is:

Ik dacht dat het goed was voor mijn kind om hem te slaan als hij een fout maakt. Als ik hem sloeg, reageerde hij niet. Maar daarna zag ik wel dat hij zijn woede afreageerde op iemand anders.

Lichamelijk geweld tegen kinderen vormt dus geen uitzondering in Vietnam. Formeel is het bij wet verboden. Deze daden van geweld blijken in de praktijk echter diepgeworteld in het dagelijkse leven. Diverse onderzoeken bevestigen dit. Zo ook het onderzoek dat Plan Vietnam in 2005 samen met UNICEF, Save the Children en de Vietnamese overheid uitvoerde bij jongeren tussen 9 en 14 jaar.

Niet minder dan 27% van de ondervraagde jongeren gaf daarbij toe dat ze thuis met een stok werden geslagen en 11% was het slachtoffer van dezelfde praktijk op school. In totaal verklaarde 94% van de kinderen dat ze persoonlijk geconfronteerd worden met fysiek geweld, 93% met emotioneel geweld.

> lees hoe Plan België en Plan Vietnam een geweldloze opvoeding promoten

> lees de getuigenis over dagelijks geweld in Togo

> lees de getuigenis over dagelijks geweld in Ecuador