Nieuws

Zes maanden na de aardbeving die Haïti verwoestte, maakt Plan de balans op van de ondernomen acties. Roger Yates, verantwoordelijke voor noodhulpprogramma’s van de internationale Plan-koepel, brengt verslag uit en tekent de krijtlijnen van de programma’s van Plan.

Plan werkt in Haïti al 30 jaar lang rond 3 belangrijke thema’s: inkomensverbetering, onderwijs en gezondheid. In de noodhulpfase direct na de aardbeving gaf Plan prioriteit aan:

• noodhulp;
• hygiëne en gezondheid  (watervoorziening en sanitair) ;
• het opzetten van programma’s om kinderen te beschermen;
• het herstarten van het onderwijs;
• het economisch herstel (Cash for work-programma’s)

In cijfers komt dit overeen met:

• het vaccineren van 25.000 kinderen
• het ter beschikking stellen van 112 mobiele klinieken
• de opvang van 39.000 mensen in provisoire kampen
• een salaris voor 11.800 Haïtianen die ingeschakeld worden in de ‘Cash for work-programma’s)
• het inrichten van 150 tijdelijke klaslokalen
• de bouw en financiering van 144 scholen
• het opzetten en organiseren van ongeveer 30 kindvriendelijke ruimtes in de kampen.

Momenteel is het nakende orkaanseizoen een nieuwe bron van zorgen. Ook al wordt de stad Port-au-Prince niet direct getroffen door de stormen, dan nog kunnen de tropische onweders voor serieuze problemen zorgen.

Plan heeft een grote voorraad tenten, plastic afschermzeilen en overlevingskits voorzien die direct uitgedeeld kunnen worden. Lokale groepen die instaan voor de bescherming van burgers kregen een opleiding zodat ze goed voorbereid zijn op de situatie. Onze teams hebben ook nauwgezette instructies gekregen over welke procedure ze moeten volgen als er zich een nieuwe ramp voordoet.

Roger Yates, verantwoordelijke voor noodhulpprogramma’s van de internationale Plan-koepel, getuigt :

De komende 6 maanden zullen we aanzienlijke vooruitgang boeken. Zo zouden we van een noodhulpsituatie over moeten gaan naar een aanpak die meer op ontwikkeling gericht is. We weten dat we voor het oplossen van de problemen moeten rekenen op de aanwezige competenties in het land zelf en niet zozeer op buitenlandse hulp.