Youth Board in El Salvador

In het kader van het 'Give us a minute'-project vertrokken twee leden van de Youth Board, Sara en Joost, naar het Centraal-Amerikaanse El Salvador.
Het "Give us a minute" project van de Plan Youth Board, wil jongeren in België sensibiliseren over kinderrechten, ontwikkelingssamenwerking en de Millenniumdoelstellingen.

Enkele fragmenten uit het dagboek van Sara...

De eerste dag: een hindernissenparcours van jewelste!

De eerste dag, de grote dag dus! We vertrokken om vier uur ’s ochtends richting Zaventem. Ik had voor de gelegenheid een dagje vrij van school. Met ons eerste vliegtuig was er meteen al een probleem. Olielek, ander vliegtuig, 50 minuten vertraging. We kwamen wat laat aan en moesten bij gevolg een spectaculaire sprint inzetten in de luchthaven van Madrid richting het vliegtuig naar Miami. De douane vroeg ons nog even of we wapens bij hadden en enkele minuten later zaten we ‘just in time’ in onze vliegtuigzitjes. Na negen uur vliegen belandden we in de United States of America…

Welcome to Miami! Welkom voelde ik me in ieder geval niet. We misten onze aansluiting, maakten kennis met de Amerikaanse vriendelijkheid (?) en bureaucratie en belandden uiteindelijk met een voucher en nieuwe vliegtuigtickets in een hotel.

The day after: hallo jetlag

In Miami is er een tijdsverschil van zes uur. Ik maakte kennis met wat men een jetlag noemt en was al om vier uur klaarwakker. We ontbeten op zijn Amerikaans in de Burger King en zetten onze reis naar El Salvador verder. San Salvador, hoofdstad van. Een tweede tegenvaller: onze bagage was niet meegevlogen. Maar we waren wel blij dat we uiteindelijk aangekomen waren. Op weg naar het hotel probeerde ik zoveel mogelijk indrukken in me op te nemen. ’s Avonds proefden we de poupousa, een soort broodje op basis van maïs.

Zondag in San Salvador

Vandaag ontmoetten we twee medewerkers van Plan El Salvador: Raùl en Patricia. Ze namen ons mee naar de Kathedraal waar Romero ligt begraven. Naar het schijnt wou de rechtse partij (ARENA) vorige week de moordenaar van Romero huldigen als ‘zoon van de stad’. Gelukkig is dit niet doorgegaan. El Salvador heeft een zeer gewelddadige recente geschiedenis. Er was een burgeroorlog die amper 14 jaar geleden beëindigd werd. Dit leeft echt nog bij de mensen. We hoorden hier vele verhalen over. We bezochten ook de gedenkmuur waar de namen van  duizenden slachtoffers stonden gegraveerd.
Wat me echt opviel vandaag was de vriendelijkheid van de Salvadorianen.

De eerste dag het binnenland in

Min of meer ontdaan van de jetlag begonnen we aan het echte werk. Eerst een vergadering met de staff op het Plan-kantoor en dan filmen maar! We vertrokken naar de provincie La Libertad aan de kust. Drie jongeren gaven ons voor de camera wat informatie over jongerenparticipatie en het radioprogramma waaraan ze werkten. In Las Granadillas, een gemeenschap in La Libertad, bezochten we een schooltje. Hoe de jongeren er in slagen daar les te volgen weet ik niet. De omstandigheden waren er qua materiaal, hygiëne en veiligheid zeker niet optimaal.

Eén van de charmes van El Salvador, is dat je iemand die dezelfde kant opmoet, in geen geval laat wandelen als jij met de auto bent. Iemand een lift geven is zo gebeurd. Zo klommen we met vier (!) op de achterbank van de pick-up richting San Salvador. We ontdekten dat onze metgezellin, die Rhina heette, een deskundige was op het gebied van voeding en gezondheid. We lieten natuurlijk de gelegenheid niet voorbij gaan haar nog even te interviewen…

Opnieuw en route tussen de vulkanen

We stapten opnieuw in onze jeep, dit maal richting de provincie Chalatenango. In las Vueltas bezochten we een school die in alle opzichten beter was dan de school die we gisteren bezochten. De kinderen participeerden er in verschillende werkgroepen bijvoorbeeld sport, kunst, video… Wat ook speciaal was, was de tuinbouwgroep. De kinderen leren er over het nut van gezonde, gevarieerde voeding. Daarnaast leren ze dit ook op de efficiëntste manier kweken. Het gebrek aan voeding is hier meestal niet het probleem, wel het gebrek aan variatie. We interviewden scholieren hier rond de onderwerpen gender, migratie en onderwijs.

De volgende gemeenschap was Petapas. Petapas ligt vlak aan een rivier die tevens ook de natuurlijke grens vormt tussen El Salvador en Honduras. De kinderen zijn er echt bewust van het milieu. Ze beschermen er bijvoorbeeld de rivier tegen het wegnemen van stenen om huizen te bouwen. El Salvador is een land dat veel te maken heeft met natuurrampen. Als men stenen wegneemt uit de rivier, begint de rivier anders te stromen en verhoogt de kans op overstromingen.

Vanuit een ander perspectief

Vandaag gingen we naar de provincie Cabañas. Jongeren maken er radio- en videoreportages. Ik interviewde er onder andere een meisje over migratie naar de Verenigde Staten. Hier in België zie je migranten toekomen. Maar in El Salvador kon ik het bekijken uit een ander perspectief. Namelijk mensen die er aan dachten om te vluchten. En echt, ik verzeker je, dat doen ze niet voor het plezier.
Toen we weer eens in onze jeep door elkaar geschud werden, vertelde Raül over een meisje van 11 dat verkracht was. Ze werd zwanger en moest van haar ouders bij haar verkrachter intrekken. Echt verschrikkelijk!

In de volgende gemeenschap woonden we een bijeenkomst over de rechten van het kind bij. Twee mondige tienermeisjes waren er aan het woord. Ik was echt onder de indruk. Ook al omdat hun ‘assistent’ een oudere heer was met cowboyhoed en machete die te paard naar de reünie was gekomen.

Geweld in al haar vormen

We hadden het vandaag over geweld. Blijkbaar is El Salvador een land waar dit echt een probleem vormt. Geweld binnen het gezin, tegenover vrouwen, verkrachtingen, de mara’s (jongerenbendes),… De eerste keer in El Salvador merk je hier niks van tot je er zelf mee in aanraking komt. Je loopt hier best niet zomaar op straat.

Onze laatste dag in El Salvador

We zijn vandaag naar het museum geweest. We kregen er een zeer aangrijpende film te zien over de burgeroorlog. Ik kon echt even niets uitbrengen. Daarna stond ook een interview met Damaris op het programma. Damaris is een zestienjarig meisje dat vorig jaar naar een hiv/aids-conferentie in Toronto trok. Ze heeft ook een baby van twee maanden oud. Ik haalde mijn beste woordjes Spaans uit de kast en zij haar Engelse. Het werd een leuk gesprek onder meiden en dat deed deugd.

Door de ijle lucht terug naar België

Vliegtuig San Salvador -> Miami -> Madrid -> Brussel. Totale duur: 24 uur
Om 00u: Good morning, breakfast! AAAArgghh! Vervelende Stewardessen!
Eenmaal aangekomen in Zaventem: alweer geen bagage!

MAAAARR, het was een super reis! Ik ben zeer blij dat ik deze kans heb gehad. Benieuwd naar de tv-special op JIM tv in november 2007!!!!!