Tamira - 25 jaar bij Plan België

Onze medewerkster Tamira blies op 16 februari 2010 maar liefst 25 Plan-kaarsen uit. Reeds 25 jaar zet ze zich onvermoeid in voor kinderen in het Zuiden. Dag na dag staat Tamira elke Plan-sympathisant, vrijwilliger of collega vriendelijk te woord.
En wie weet, hebt ú haar al aan de lijn gehad! Tussen de telefoons door nam ze even de tijd voor een korte babbel.

Tamira, vertel je ons even hoe je bij Plan België begonnen bent?

In 1985 kon ik hier aan de slag als een allround administratief medewerker. Na een tijdje tekende ik een vast contract en kreeg ik de kans om de functie voor de inschrijvingen van Plan Ouders uit te bouwen. Die stond toen nog in zijn kinderschoenen. In die tijd bestonden er nog geen computers, dus alle inschrijvingen van Plan Ouders, alle dossiers van Plan Kinderen typten we toen manueel uit, en met gebruik van carbonpapier!

Welk aspect spreekt je het meest aan in je job?

Vooral het menselijke contact: met Plan Ouders, medewerkers in het Zuiden, vrijwilligers... Ik heb het meest contact met mijn tegenhangers in het Zuiden, de Sponsorship Verantwoordelijken. Die band groeit ook, hé, naargelang van het aantal jaren dat dezelfde personen aanblijven. Ook al zie je hem of haar niet en heb je contact per mail, per telefoon... Op den duur krijg je met die mensen wel een band. Bijvoorbeeld met de Sponsorship Verantwoordelijke in Togo heb ik al 15 jaar contact, of met de verantwoordelijke van Plan Egypte. Dat zijn personen aan wie je heel makkelijk iets kan vragen en van wie je makkelijk feedback krijgt. Via die contacten leer je ook de werking van Plan ter plaatse en maak je kennis met al die verschillende culturen.

Is de werking van Plan in 25 jaar geëvolueerd in het Zuiden?

In het begin was er nog geen sprake van kindgerichte gemeenschapsontwikkeling. De projecten draaiden toen meer rond het bouwen van een waterput in een dorp zodat de gezinnen drinkbaar water hebben. Of we renoveerden scholen, zorgden voor schoolbanken en leerboeken voor de leerlingen. Toen waren de kinderen wel belangrijk, maar bevonden ze zich toch nog een beetje op de achtergrond. Nu treden de kinderen op de voorgrond treden, ze hebben echt een stem gekregen. Ik merk dit aan de verslagen die binnenkomen: kinderen hebben nu iets te zeggen. De aanpak van Plan is helemaal anders, men werkt echt meer met en voor kinderen. Dat was vroeger niet het geval.Toen besloten we met een aantal dorpshoofden en gezinnen wat er nodig was in het dorp. Daarbij hadden de kinderen absoluut geen inspraak.

Welk moment is je het meest bijgebleven in al die tijd?

Je hebt natuurlijk veel mooie momenten die je je probeert te herinneren en mindere momenten die langzaamaan vervagen. Wat me vooral bijbleef, was onze tv-show in 1992. Met heel weinig budget en onze weinige medewerkers hebben we alles zelf klaargespeeld in 6 weken tijd. In het showprogramma zochten we nieuwe Plan Ouders, met de hulp van een aantal Bekende Vlamingen, zoals Bart Peeters of de acteurs van FC De Kampioenen. Het callcenter tijdens de show bemanden we zelf, met 140 mensen die we in die korte tijd opgetrommeld en opgeleid hebben. Het was vooral memorabel omdat we met ons kleine team zoveel moesten klaarspelen. Uiteindelijk is alles vlot verlopen en haalden we zo'n 4.000 inschrijvingen binnen.

Wat betekenen al die vrijwilligers die zich voor Plan inzetten?

Voor de vrijwilligers neem ik mijn hoed af. Echt waar. Na die tv-show hebben onze interne vrijwilligerswerking opgestart. Van al die mensen hebben we er veel kunnen behouden en door de jaren heen is dat ook wel gegroeid. Jarenlang heb ik ook de interne vrijwilligerswerking begeleid. Ik heb vele mensen zien passeren... Dat doet echt zo’n deugd, dat mensen iets gratis komen doen en daar uiteindelijk niets voor terugvragen. Ik vind dat echt tof!

Wat vind je bijzonder aan deze job?

Mensen vragen me soms hoe ik dat al 25 jaar volhou. Maar deze job is ook iets dat met je meegroeit. Plan België is iets unieks: je hebt het contact met andere culturen, met een andere wereld. Het brengt ons allemaal een stukje dichter bij mekaar, hoeveel duizenden kilometers we ook van elkaar verwijderd zijn. En dat maakt het interessant, dat maakt het zinvol. En uiteindelijk denk je van ‘kijk, ik ben maar een klein aspect in een grote organisatie, maar we werken allemaal voor hetzelfde doel’.

En net dat doel trekt mij aan: het verbeteren van de levensstandaard van de kinderen. Daar zorg ik een stukje voor, want ik doe dat zeker niet alleen, dat is met duizenden collega’s. Je zorgt ervoor dat je iets doet wat zinvol is, iets zinvol in je leven, naar kinderen toe. Dat vind ik belangrijk.

Wens je nog iets mee te geven aan alle Plan-sympathisanten of medewerkers?

Ik weet dat het nu moeilijke tijden zijn voor veel mensen. En ik kan me best voorstellen dat dan er veel zijn die zeggen van: voor mij kan die bijdrage niet meer, want ik moet bezuinigen... Die beslissing begrijp ik volkomen, maar ergens moeten we er met z’n allen voor zorgen dat het werk van Plan België voor kinderen wereldwijd kan verdergezet worden. Dit ondanks de slechte tijden.