Plan Youth Board in Benin

Van 2 tot 12 april 2010 trokken Jana (15), Hannes (16) en Edith (17) van de Plan Youth Board naar het West-Afrikaanse Benin. Hun missie: info verzamelen voor hun jongerenspel rond Millenniumdoelstellingen dat in september 2010 gelanceerd wordt. Ze ontmoetten er een plaatselijk jongerencomité en maakten samen reportages rond kinderhandel, vrouwenrechten, toegang tot drinkbaar water, slechte onderwijskwaliteit en het dagelijks leven van kinderen in armoede.

Hun verhaal...

Welkom in Afrika
Reeds bij het verlaten van het vliegtuig  werd ik overvallen door de unieke geur van het land, de geur van een ander continent. Het gevoel dat ik bij die geur kreeg is helemaal anders dan bij ons. De verschroeiende drukte van de stad was overweldigend. Door de ruit van onze taxi zagen we  reclameborden met kerstboodschapen (in april!),  moto’s met drie of vier opzittenden, verkopers van benzine in plastieken flessen en zetels langs de kant van de weg. We zijn in Cotonou!  Eenmaal angekomen in ons hotel (airco!) wachtte Hannes nog een aangename verrassing: ‘Aaargh…  er zit een kakkerlak in mijn kamer.’ Welkom in Afrika!

Het hart van de voodoo
De volgende dag bezochten we Dantokpa, één van de grootste markten van West Afrika en helemaal niet toeristisch. Met onze taxichauffeur als gids passeerden we aan een duizelingwekkend tempo honderden marktkraampjes. Daar maakten we kennis met het hart van Benin: voodoo. Een voodoopriester legde ons tussen de dode apenkoppen, slangen en huiden van vleermuizen uit hoe de rituelen in hun werk gingen, en gaf Hannes een naar bloed ruikend voorwerpje mee tegen zijn kakkerlakkenfobie.

De radio
Na een eerste kennismaking met de African Style -lees: volledig in het ongewisse worden gelaten, chauffeurs die veel te laat komen opdagen en mensen die gewoon een dutje liggen te doen tijdens een belangrijke vergadering- geraken we uiteindelijk toch in de radiostudio van ‘la voix de Lokossa’ voor een uitzending over de Millenniumdoelstellingen. Arm of rijk: iedereen heeft een radio in Benin. Het is dus dé manier om mensen op de hoogte te brengen over allerlei thema’s.

Jongerencomité
We hebben een groot deel van de reis samengewerkt met het jongerencomité van de provincie Couffo. Dat samenwerken leek mij op voorhand al heel leuk en mijn verwachtingen werden helemaal ingelost. Ik verschoot ervan hoe actief de jongeren in hun dorp waren en hoe enthousiast en optimistisch ze wilden meewerken. Ze hebben zoveel talenten. Het onrechtvaardige is dat zij veel minder kansen hebben om hun talenten uit te bouwen. Wij worden gestimuleerd door onze ouders en de buitenwereld terwijl bij hen alles uit zichzelf moet komen. Ik had heel vaak last van dit onrechtvaardigheidsgevoel en schaamde mij vaak om wat ik had en zij niet. Er waren veel momenten waarop ik gewoon wou verdwijnen of net één van hen wou zijn, onopvallend. Ik wou voelen wat zij voelden.

Samenwerken
Na de twee dagen kennismaken, brainstormen en voorbereiden met het comité (in ons beste Frans…) begonnen we aan drie dagen non-stop rondrijden door de hobbelende wegen en met de camera in de aanslag al onze bezoeken vastleggen op beeld. Elke dag gingen ook vijf jongeren mee van het comité, en ook zij kregen een camera en een fototoestel. Hun hulp bij het interviewen, vertalen en comuniceren met de bevolking was van fundamenteel belang, zonder hen was het ons nooit gelukt. Het dorpsgevoel aan het waterpunt, de overweldiging als plotseling 200 vrouwen van de vrouwenbeweging rond ons begonnen te dansen en zingen, de ontroering die toesloeg toen we merkten hoe liefdevol Mama Afrika van het weeshuis haar kinderen een toekomst bood, de schaamte wanneer enkel wij iets te drinken kregen, de sereniteit waarmee enkele jonge vrouwen over hun problemen getuigden, de vrolijkheid van de liedjes en de spelletjes met schoolkinderen, …. Dit is het Benin dat de toeristen niet te zien krijgen. Onvergetelijk.

Afscheid
Het afscheid van het platteland en van de jongeren die we hadden leren kennen, deed pijn. In enkele dagen tijd heeft die omgeving een plekje veroverd in ons hart. Als we naar ons hotel reden zagen we vaak kinderen naar ons zwaaien met een blik van herkenning in hun ogen en een lach op hun gezicht. ‘Yovo!’ (Fon voor ‘blanke’). Waren zij erbij toen we kat en muis speelden op die school? Hadden ze ons al gezien aan het waterpunt? Of waren wij gewoon de eerste blanken die ze zagen? Wie zal het zeggen… Het moet gezegd dat we ons elke dag minder buitenlands gingen voelen daar in de omgeving van Lokossa.

Eén grote camping
Bij mij kwam Benin over als één grote camping. Ze leven buiten, lenen allerlei dingen van elkaar en iedereen is precies één grote familie. Dat grote familiegevoel mis ik in België soms heel erg. We zijn allemaal individualistisch ingesteld en kijken niet meer om naar elkaar.  We leven voor onszelf en ons eigen geluk. We zijn hier allemaal bang van elkaar en leven daarom soms heel eenzaam.

De lat ligt zo hoog
In België sluiten wij de armen uit omdat het hier de regel is om niet arm te zijn. We horen mee te draaien in de maatschappij en doelen te bereiken. De lat word heel hoog gelegd. Terwijl ik daar eerder het gevoel had dat ze de miserie delen en er samen proberen uit te raken.Het afscheid van al deze unieke mensen was pijnlijk. Ik zou zo graag willen weten of ze uiteindelijk hun dromen hebben waargemaakt...


Groetjes,
Jana, Hannes en Edith.

Wil je meer weten over Benin en de Millenniumdoelstellingen? Surf vanaf 11 september 2010 naar www.trekjeplan.be en maak kans op een reis naar Benin!